آنچه در ديگر آيات قرآنى و نيز در اين آيه بدان اشارت رفته ، اهداف والاى بعثت پيامبران به شمار مىآيند كه عبارتند از : الف - دعوت به خدا با دلايل آشكار ( بيّنات ) . اين نكته در اين فرمايش امير مؤمنان على عليه السلام بروشنى بيان شده است : « پس خداوند هر چند گاه پيامبرانى فرستاده و به وسيلهء آنان به بندگان هشدار داد تا حق ميثاق را ادا كنند و نعمت فراموش شده را ياد آرند و نهفته‌هاى خرد را آشكار سازند » . بابيدار كردن عقل و برانگيختن وجدان از زير ابرهاى غفلت و پالايش فطرت از آلودگيها و موانع و حجب ، حجّت خدا بر بندگانش ، از راه بعثت پيامبران تمام مىشود ! ب - تلاوت كتاب خدا كه در آن تمام نيازمنديهاى مردم تبيين شده است . از طريق تلاوت كتاب و آيات آن ، پيامبران عليهم السلام به تزكيه و تعليم مردم همّت مىگماشتند . خداوند در اين باره مىفرمايد : ( هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْامِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ ) « 1 » . « او ( خدا ) است كه آن كه در بى سوادان ، پيامبرى از خودشان برانگيخت تا بر ايشان آيات خدا را بخواند و پاكشان سازد و كتاب و حكمت بياموزدشان و گر چه پيش از اين در گمراهى آشكار بودند . » ج - فراهم آوردن ميزان به اين معنى كه ولّىِ امر ( حاكم ) كسى است كه

--> ( 1 ) - سورهء جمعه ، آيهء 2 .